( آيهء 135 ) ( إِنّى أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ) تفسير : بعد از آن تهديد فرمود آنها را : حقّاً من مىترسم بر شما عذاب روزى بزرگ را در آخرت كه آتش جهنّم است ؛ زيرا خداوند چنان كه قادر است بر نعمت دادن ، قادر است بر انتقام . نكته : وصف يوم به عظمت به اعتبار وقوع عذاب عظيم است در آن . « 1 » ( آيهء 136 ) ( قَالُواْ سَوَآءٌ عَلَيْنَآ أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُن مّنَ الْوَ عِظِينَ ) تفسير : بعد از تذكّر به نعمت‌ها و تهديد به عذاب ، به عوض آن كه متنبّه شده توبه كنند و دست از شرك و كفر بردارند به هتاكى و بىشرمى افزوده : گفتند : يكسان است بر ما چه پند دهى ما را و نصيحت كنى ، يا از پنددهندگان نباشى . يعنى ما طريقهء خود را از دست نمىدهيم ، چه تو واعظ و ناصح ما باشى يا نه . اين كلام جهت مبالغه است در بىاعتنايى آنها به وعظ و نصيحت . تنبيه : تأمّل در اين گزارشات ، عاقل را هشيارى و بينايى دهد كه حضرت هود عليه السلام مانند پدر مهربان در مقام وعظ و نصيحت برآمده ، ابتدا به تذكّر نعمت‌ها بعد به انذار بترساندن از روز بزرگ كه قيامت باشد . با اين وصف ، عوض آن كه پند پذيرند و متعظ شوند و از مخالفت دست بردارند ، در مقام جواب گفتند : ما طريقهء خود را از دست ندهيم چه تو واعظ ما باشى يا نباشى . و اين نهايت اعراض است كه ابداً توجّه قلبى پيدا نكنند ، و لذا حضرت باقر عليه السلام فرمايد : مَن لم يَجعلِ اللَّهُ لَهُ مِن نَفْسِهِ واعِظاً فإِنَّ مَواعِظَ الناسِ لَن تُغنيَ عَنهُ شَيئاً :

--> ( 1 ) . تفسير منهج الصادقين ، ج 6 ، ص 468 .